Sonunda uçağımızın hazır olduğuna dair anonsu duyunca ;Şahin” Öğretmenim gidiyoruzzzzz” dedi. Heyecanla ….

Uçağa bindik. Pencere kenarına onu oturttum.

--Öğretmenim uçağın kolları kocamanmış. Yerden daha küçük gözüküyor , dedi.

Uak kalkana kadar heyecanı yüzüne yansıyordu. Yüzünde o şaşkınlık, mutluluk, heyecan çok belli oluyordu. Kemerlerimizi taktık ve uçuşa geçtik.

Hiç unutamayacağım bir şey….

Şahin kalkarken ellerimi tuttu ve ;

--Öğretmenim çok heyecanlıyım,dedi.

Havalandık , havalandık… yer gözükmez oldu, her yer beyaz bulutlarla örtülüydü. Şahin korktu ve “öğretmenim hiç bi yer gözükmüyor, pek pilot önünü görüyor mudur?” demez mi…

Uçuş için pilotların bir rotası olduğunu anlattım. Ama çok güldüm tabiî ki bu tepkisine.

Uçak yolculuğumuz çok güzeldi. Şahin yerinde duramıyordu, gözleri hep pencereden dışarıyı izliyordu. Başka uçakları gördüğünde, pilota gitsem daha hızlı gitsin de o uçağı geçsin diyordu.

İstanbul’a geldiğimizde, denizi görünce çok korktu. Uçağın denize düşmesinden korktu.

Havaalanına indik, uçaktan inince bizi , soğuk ve ıslak bir İstanbul bekliyordu.

Şahin yürümüyor uçuyordu sanki valizlerimizi almaya giderken.

İlk defa görecekti ablası Şafak’ı. Uçaktayken, “öğretmenim ne diyeyim ablamı görünce “ demişti. Ne diyeceğini bilmiyordu, bilemiyordu. 1,5 seneden beri hiç görmediği ama sevgisini ona sonsuz sunan , ona mektuplarla, telefonla ulaşan bir ablası vardı. Ve onu görecekti. Şafak kardeş olarak şahin’i seçmişti. Hep yanındaydı onun. Sadece onun değil bir çok küçük çocuğun. Şafak bu tür sosyal olaylara kendini adamış, paylaşımcı, iyilik perisi gibi bir bayan. Benim vasıtamla dialoga geçtiği Siirt in Şirvan ilçesindeki Elmadalı köyünün öğrencilerine de yardımda bulunmuş biri. Şahin böyle bir ablaya sahip olduğu için çok şanslı.

Birbirlerini gördüklerinde sarıldılar, öpüştüler, kucaklaştılar….

Kardeşini seç(www.kardesinisec.com) sitesinin kurucusu Cengiz Bey de orada elinde kamerası ile bizi çekiyordu. Yanlarında Erzurum’dan gelen Eda, ve 4 yıldır manevi ablası Yeşim de vardı.

Sevinç kucaklaşmalarından sonra otelimize gittik. şahin ilk defa bir otelde kalacaktı. Dönen kapıdan geçerken çok şaşırdı. İlk defa böyle bir kapı görmüştü. Şaşkın şaşkın baktı. Odamızın önüne gelince görevli kapıyı kartı okutarak açtı. Sonrada kapının yanında bir yere koydu. Şahin iyice şaşırdı. Bu kart mı açıyor kapıyı dedi. Otelimiz gayet güzeldi. Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’un fethi sırasında kayıkları indirdiği yer Karaköy’deydi otel.7. kattaydık ve manzara harikaydı.

Beyoğlu’na yemek yemeğe gittik.

Şahin için pizzacıya gittik.

onun bayramıydı çünkü. Onun için gelmiştik, şanslıydı…yemekten sonra biraz yürüdük. Bir pastanede çay içelim dedik. Şahin de pasta yesin istedik. Garson ona pastaları saydı ama bizim ki ben aç değilim, yemesem de olur dedi. Şafak ısrar etti yemesi için ve sen seç dedi. Pastalara bakmaya gitti ama hepsi birbirinden güzel ve albenili idi.

Hayatında ilk defa bu kadar pasta görüyordu yan yana. Çok zorlandı pastasını seçmekte ama sonunda kararını ahududulu pastada kullandı.

Biraz oturduktan sonra dinlenmek için otele döndük. Günümüz çok yorucu geçmişti.ertesi gün ise çok büyük , önemliydi Şahin için. Haber türk kanalında canlı yayına çıkacaktı Şahin…